TARGI EDUKACYJNE 2010

Dnia 19.02.2010r. ok. godziny 12:35 uczniowie naszego gimnazjum wraz z opiekunami wybrali się na Targi Poznańskie. Wszyscy w dość dobrych humorach wsiedliśmy do autobusu. Nie mogę pominąć faktu, że był to dość „wyjątkowy” autobus, bo jak dowiedziałam się później, jego dach był zbudowany z papy, dlatego woda przeciekała do wnętrza. No cóż, wszystko ma swój urok, prawda? J Gdy rozsiedliśmy się wygodnie w fotelach, zaczęliśmy konsumpcję, którą przerywała co chwile spadająca firanka z karniszem… Nie wiem, co działo się później w autobusie, bo czas jazdy spędziłam na słuchaniu muzyki.

Gdy dotarliśmy do Poznania, wyruszyliśmy na miejsce targów pod opieką damskiego grona : p. Aleksandry Michalskiej, p. Grażyny Galas i p. Hanny Twardowskiej.  Przed wejściem do hali zostaliśmy poinformowani o sprawach organizacyjnych i udaliśmy się do środka. Ja, wraz z moją towarzyszką Karoliną G., zaczęłyśmy krążyć wokół stoisk. Po upływie ok.30 sek. miałyśmy już ręce pełne ulotek. Dla chwili odpoczynku udałyśmy się do automatu z ciepłymi napojami. Oczywiście, ja dostałam jakieś pomyje, które wylądowały w koszu (tak, było za 2 i za 3 razem, dopiero tradycyjna herbatka była dobraJ). Udałyśmy się na górę, aby móc poobserwować piękną, polską młodzież. Gdy ujrzałam tam, wielkie drzwi z napisem „Wejście do Pawilonu” narodził się w mojej głowie iście szatański plan – aby się tam dostać! Karolina odwodziła mnie od tego zamysłu, ale dobrze wiedziałam, że ona również miała ochotę tam iść. Niestety… drzwi były zamknięte i podejrzewam, że to p. Ola je zakluczyła! J Wśród tłumu ludzi udało nam się odnaleźć znajome twarze. Posłyszałyśmy również, że wielka osobistość przybyła na targi, mianowicie – p. Maria Kaczyńska wokół, której zebrał się dość spory tłum fotoreporterów. Pozostały czas spędziłyśmy na zbieraniu kolejnych ulotek. Tak jak obiecałam Tobie Karolino, nie zapominam o panu spod Grunwaldu, którego najserdeczniej pozdrawiam J

Punktualnie o 14:45 młodzież zebrała się przed wyjściem i wyruszyła do autobusu. W drodze  powrotnej doznaliśmy kolejnego uroku owego środka transportu – nadmierne ogrzewanie. Jako dowód może posłużyć Mateusz, który najbardziej tego doświadczył J. Niektórzy mieli mnóstwo zabawy z wdychania helu. Zmęczeni, zaopatrzeni w stos makulatury (którą można przeznaczyć np. na rozpałkę, bo zima tak szybko nie minie) wróciliśmy do naszej ukochanej dusznickiej ziemi.

Opracowała: Martyna Borowska 3a